دیرزمانی است که خاک رس در روی زمین وجود دارد. درواقع پیش از خلقت انسان. پس برخورد انسان با آن و به کارگیری قدرت خلاقش در استفاده از آن امری اجتناب ناپذیربوده است. در اکثر مواقع تنها مدرک به دست آمده از تمدنهای بسیار کهن ظروف گلی است که در کاوشهای باستانشناسی کشف شده است. این مصنوعات ساخته شده از خاک تنها شاهدان رشد و انحطاط بسیاری از جوامع انسانی در زمانهای دور هستند. سفالگری در طی قرنها بر اساس نیاز انسان به ابزار پخت و نگهداری غذا به وجود آمده و بر این اساس فنون و تکنیکهای آن به مرور زمان شکل گرفته و پیشرفت نموده است. این مسیر تکامل از روشهای ابتدایی فرم دهی با دست آعاز گردید و به تدریج با اختراع چرخ سفالگری تکمیل شد. این سیر امروزه با ساخت ماشینها و تولیدات انبوه کاملترگردیده است.البته در ابتدا سعی بر آن بود که تولید انبوه بر شکل اشیای سفالی تاثیر نگذارد اما به تدریج احتیاجات اقتصادی و غلبه ماشینهای مدرن و تولیدات آن بر روشهای سنتی در کیفیت و طرح ظروف سرامیکی اثر گذاشته در نتیجه میزان خلاقیت در آنها رو به افول رفته است. ویژگی مجموعه های سفال ساتگین، توجه به خلاقیت و عواطف انسانی در ساخت ظروف است. از دیگر ویژگیها میتوان به کنکاش، بررسی و احیای نقوش ایرانی اشاره کرد. نقوشی که در دوره های مختلف تاریخ وجود داشته اند و دارای قدرت و مفاهیم خاص و گاه بسیار مدرن می باشند. با به کارگیری این نقوش و فرمها و تلفیق آنها با فرمهای مدرن امروزی آثاری جدید خلق شده که علاوه بر هماهنگیشان با زندگی مدرن امروزی، هویت خویش را حفظ نموده به رخ میکشند. نقوش بکار رفته در این آثار برگرفته از ادوار شکوفایی هنر و تمدن ایرانی است مانند تمدن پیش از تاریخ که در واقع سنگ بنای تاریخ و تمدنهای پس از آن است. وجه مشخصه این نقوش، اشکال هندسی است که برگرفته از طبیعت هستند و خلاصه شده فرمهای طبیعی میباشند. نقوش هخامنشی و ساسانی با سبک خاص خود یاداور قدرت وعظمت پادشاهی و هنر و تمدن آن دوران هستند. از دیگر نقوش مورد استفاده میتوان از نقوش دوران سلجوقی نام برد که اوج شکوفایی هنر ایرانی-اسلامی است. لعاب به کار رفته در ظروف لعاب فیروزه ای است که از لعابهای مورد توجه و علاقه ایرانیان در تمامی دوران بوده است. شاید بتوان علت اصلی این توجه را حس معنوی و روحانی و توام با آرامش این رنگ دانست.